เรื่องเด่น เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันพฤหัสบดีที่ ๑๔ พฤษภาคม ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันพฤหัสบดีที่ ๑๔ พฤษภาคม ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงกับวันพฤหัสบดีที่ ๑๔ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ กระผม/อาตมภาพมีนัดที่ท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิเวลา ๘ โมงตรง เพื่อเดินทางไปยังเมืองหางโจว สาธารณรัฐประชาชนจีน โดยเจ้าภาพก็คือ "เผือกน้อย" (นายเฉลิมเดช รุจิราวรรณ) นิมนต์ให้ร่วมคณะไป เพื่อท่องเที่ยวสถานที่ซึ่งเจ้าตัวรู้สึกว่าประทับใจมาก

ถ้าจะว่าไปแล้ว ความประทับใจนี้ไม่ได้มีแต่ "เผือกน้อย" กับคณะเท่านั้น เนื่องเพราะว่าเมืองหางโจวนั้น มีวลีซึ่งเป็นที่เลื่องลือมาแต่โบราณว่า "ขุนเขาดั่งกุ้ยหลิน วารินดุจหางโจว" หมายความว่าสถานที่ซึ่งภูเขาสวยที่สุดต้องเมืองกุ้ยหลิน แต่ถ้าหากว่าสายน้ำสวยที่สุดก็ต้องเมืองหางโจว..!

กระผม/อาตมภาพและ "น้องเล็ก" (นางสาวจิราพร ซื่อตรงต่อการ) อาศัย "รถแกร็บ" จากการเรียกของ "ดร.ดอย" (ดร.ภาณุพงศ์ วังประภา) นำไปส่งถึงจุดนัดหมายเวลา ๐๗.๕๕ น. แต่ว่าคณะทั้งหมดมาถึงกันครบถ้วนแล้ว จึงเข้าไปทำการเช็คอินอัตโนมัติ

แต่ก็เหมือนเดิมคือ สมณศักดิ์ของพระนั้นไม่มีนามสกุล เครื่องจึงไม่ยอมให้ผ่าน ต้องไปอาศัยเคาน์เตอร์ทำการเช็คอินก่อน ซึ่งทางเจ้าหน้าสอบถามว่ามีกระเป๋าหรือไม่ ? กระผม/อาตมภาพจึงกลายเป็นนักท่องเที่ยวคนเดียวที่ไม่มีกระเป๋าฝากโหลดใต้ท้องเครื่อง..!

ได้ตั๋วแล้วก็มาสแกนใบหน้ากับเครื่องอัตโนมัติอีกทีหนึ่ง แล้วถ่ายรูปหมู่ร่วมกันหน้ารูปยักษ์วิรุญจำบัง จากนั้นก็จะเข้าไปผ่านเครื่องเอ็กซเรย์และการตรวจคนเข้าเมือง แต่เจ้าหน้าที่บอกว่า "หลวงพ่อเดินผิดทางครับ ต้องไปทางช่อง Fast Track" กระผม/อาตมภาพจึงมี "เผือกน้อย" เป็นผู้ติดตาม ไปทางช่อง Fast Track ที่ไม่เคย "ฟาสท์" สักทีเหมือนกัน เพราะว่าเข้าไปถึงทีหลังคนอื่นทุกที..!

 

ครั้นไปถึง ตม. กระผม/อาตมภาพเองที่ไม่นิยมระบบอัตโนมัติ จึงเดินไปส่งหนังสือเดินทางให้กับเจ้าหน้าที่ แล้วถอดแว่นให้เขาถ่ายรูป เมื่อประทับตราหนังสือเดินทางออกนอกประเทศแล้ว ค่อยมาสมทบกับ "เผือกน้อย" ทื่ยืนรออยู่พักใหญ่ ทางคณะนัดพบกันที่บริเวณรูปปั้นนารายณ์กวนเกษียรสมุทร ซึ่งพวกเราทุกคนมากันครบแล้วเช่นกัน ต้องลงลิฟท์ไปที่ชั้นล่าง เพื่อที่จะไปเข้าเลาจน์ของ MIRACLE LOUNGE

"เผือกน้อย" ใช้บัตรของตนเองทุกชนิด รวมทั้งแต้มสะสมของการเดินทาง พาพวกเราเข้าไปในเลาจน์ได้ครบทุกคน งานนี้อาหารทุกอย่างก็เป็นของเรา เนื่องเพราะว่าเพิ่งจะ ๙ โมงกว่าเท่านั้น กระผม/อาตมภาพหยิบเอาอาหาร ๓ - ๔ ชิ้น พร้อมกับน้ำส้มครึ่งแก้วมา ฉันแทนภัตตาหารเพล แล้วก็นั่งส่งงาน จนกระทั่งใกล้เวลาจึงไปห้องน้ำ แล้วก็เดินออกมาเพื่อไปขึ้นเครื่อง โดยที่มี "ทิดโฮป" (นายกฤตบุญ ปัญจรัตนากร) เป็นผู้นำไป

พวกเราต้องขึ้นรถไฟเพื่อที่จะเดินทางไปยังอาคาร SAT-1 ซึ่งเป็นอาคารใหม่ของท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ ครั้นลงจากรถไฟแล้ว เดินเข้าไปก็ได้เห็นความโอ่อ่าโอฬารของอาคารใหม่ ซึ่งมีประติมากรรมรูปช้างแม่ลูก พวกเราจึงถ่ายรูปกันตรงนี้ แล้วหลังจากนั้นก็ไปรอที่บริเวณทางขึ้นเครื่อง

จนกระทั่งเขาประกาศเรียก พวกเราจึงขึ้นเครื่องไป โดยที่ต้องเดินผ่านรูปประติมากรรมกินนร-กินรีด้วย ขึ้นไปอยู่บนเครื่องแล้ว ถ่ายรูปตอนที่นั่งรัดเข็มขัด จากนั้นก็ปิดโทรศัพท์ นั่งภาวนายาว ๆ อุทิศส่วนกุศลให้กับเจ้าที่เจ้าทางทั้งหลาย ที่รักษาตลอดเส้นทางจากที่นี่ ไปจนถึงท่าอากาศยานนานาชาติผู่ตง มหานครเซี่ยงไฮ้ ซึ่งใช้เวลาบิน ๓ ชั่วโมง ๕๕ นาที โดยที่ตอนแรกกระผม/อาตมภาพเข้าใจว่าใช้เวลา ๑๐ ชั่วโมง ความจริง ๑๐ ชั่วโมงนั้นคือเวลารวมของการเดินทางวันนี้

เมื่อลงเครื่องที่ท่าอากาศยานนานาชาติผู่ตง และผ่านระบบการตรวจคนเข้าเมืองที่ค่อนข้างคล่องตัว ทั้ง ๆ ที่ผู้คนมากมายมหาศาลแล้ว พวกเราก็ออกมานั่งรถ Airport Link ซึ่งเป็นรถไฟที่ต้องตีตั๋วคนละ ๒๖ หยวน เพื่อที่จะเดินทางไปยังสถานีรถไฟความเร็วสูงซ่างไห่หัวเฉียว เมื่อไปถึงพวกเราลงไปแล้วก็ต้องนั่งรอเวลา เนื่องเพราะว่ารถไฟของเราจะออกเวลา ๑๙.๑๕ น. นั่งรออยู่และส่งงานต่าง ๆ เพียงครู่เดียว เขาก็ประกาศให้ขึ้นรถแล้ว การที่มีอะไรทำอยู่ ก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องดีเหมือนกัน

 

พวกเราต้องแยกมาเข้าช่องขวาสุด ซึ่งใช้การสแกนพาสปอร์ตแทน แล้วก็เดินตรงไป ลงบันไดเพื่อที่จะไปยัง "โบกี้ที่ ๔" หรือภาษาทางราชการไทยเรียกว่า "คันที่ ๔" แต่พวกเราเรียกว่า "ตู้" กันเป็นปกติ..!

ไปถึงมีคนนั่งที่นั่งของพวกเราอยู่แล้ว ส่วนใหญ่พวกนี้ประหยัดค่าโดยสารด้วยการตีตั๋วยืน แล้วเห็นตรงไหนมีที่ว่างก็ไปนั่งก่อน ถ้าหากว่าคนจองตั๋วอยู่สถานีท้าย ๆ ก็สบายเขาไป เมื่อพวกเราแสดงตั๋ว เขาสองคนก็ทำท่าเหมือนไม่ค่อยจะเต็มใจ แต่ก็ต้องลุกให้แต่โดยดี..!

รถไฟความเร็วสูงนี้จะเริ่มต้นที่สถานีรถไฟซ่างไห่หัวเฉียว ไปจอดที่สถานีกลางทางคือสถานีเหวินโจว พวกเราลงรถที่สถานีหางโจวตง หรือว่าหางโจวตะวันออก ใช้เวลาเดินทาง ๕๗ นาที ค่าตั๋วคนละ ๘๗ หยวน นั่งพักเดียวก็ไปถึงแล้ว รถไฟวิ่งด้วยความเร็วต่ำสุดอยู่ที่ ๒๒๒ กิโลเมตร/ชั่วโมง สูงสุดอยู่ที่ ๓๐๕ กิโลเมตร/ชั่วโมง แล้วแต่ว่าจะต้องผ่านชุมชนหรือไม่ ?

พวกเรามาลงรถไฟเป็นเวลาเกือบ ๓ ทุ่มเมืองจีน ต้องใช้แอพพลิเคชั่นเรียกรถ ซึ่งรถสาธารณะของเขานั้นมีคนเป็นร้อย ๆ แข่งกันเรียก แต่ว่าระบบก็สุดยอดมาก เพราะว่าถึงเวลาหมายเลขรถของเราเข้าจอดที่ช่องไหน ก็จะมีตัวเลขขึ้นให้พวกเราได้รู้ แล้วเดินเข้าไปขึ้นตรงช่องนั้น ๆ

ด้วยความที่เรามากัน ๙ คน จึงต้องแบ่งเป็น ๒ คัน ก็คือคันละ ๕ คน กับคันละ ๔ คน แต่พอไปถึง "โรงแรม Sofitel Hangzhou Westlake" ปรากฏว่ากระผม/อาตมภาพนั้น ทิ้งกระเป๋าไว้กับ "เผือกน้อย" จึงต้องอาศัย "ทิดโฮป" ไปทำการเช็คอินให้ แล้วก็นั่งรออยู่พักใหญ่ กว่าที่ "เผือกน้อย" จะมาถึงและเอากระเป๋ามาส่งให้

เมื่อขึ้นถึงห้องพักแล้ว สิ่งที่ดีใจที่สุดก็คือในห้องนี้มีอ่างอาบน้ำด้วย การเดินทางยาว ๆ แบบนี้ ถ้าได้แช่น้ำร้อนเสียหน่อย จะรู้สึกผ่อนคลายดีมาก จึงได้ทำการบันทึกเสียงธรรมจากวัดท่าขนุนเอาไว้ก่อน เพื่อที่จะได้ไปจัดการธุระส่วนตัวกันต่อไป

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันพฤหัสบดีที่ ๑๔ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)